Αρχική Ροή Ερασιτέχνης Παναιτωλικός 95 Χρόνια Ιστορίας και Φιλεκπαιδευτικού Έργου

95 Χρόνια Ιστορίας και Φιλεκπαιδευτικού Έργου

95 χρόνια Παναιτωλικός
95 χρόνια Παναιτωλικός πηγή: panetolikosac.gr

Σήμερα εορτάζει όλο το Αγρίνιο. Ο ιστορικότερος σύλλογος του Αγρινίου μετράει 95 χρόνια προσφοράς στους νέους και τις νέες της περιοχής και συνεχίζει με φόρα για να σπάσει το φράγμα των 100 ετών. Κανένας άλλος δε θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα τι πρεσβεύει ο Παναιτωλικός Γ.Φ.Σ. από τους ίδιους ανθρώπους που τόσα χρόνια κρατούν ζωντανά όλα τα τμήματα του συλλόγου.

Απολαύστε την ανακοίνωση του συλλόγου και μερικά ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία:

95 χρόνια ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ Γ.Φ.Σ.

95 χρόνια ιστορίας συμπληρώνει σήμερα ο Γυμναστικός και Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ.

Ο ιστορικότερος σύλλογος του Αγρινίου στην πορεία του στον χρόνο έχει επιδείξει σημαντικές επιτυχίες και διακρίσεις, ενώ ταυτόχρονα άξιο αναφοράς είναι και το Φιλεκπαιδευτικό του έργο τόσο στην πόλη όσο και στην ευρύτερη περιοχή.

Με νοσταλγία και πολύ σεβασμό στην ιστορία και στους ανθρώπους που ίδρυσαν τον σύλλογο της καρδιάς μας και σε όλους που στα 95 χρόνια διαιώνισαν, διαιωνίζουν και αναπτύσουν τον σύλλογό μας όλα αυτά τα χρόνια πορευόμενοι και προσηλωμένοι στις αρχές και αξίες του. Ενισχύοντας τους δεσμούς με την κοινωνία, διεκδικώντας να γίνεται κάθε μέρα πιο δυνατός, κάνοντας περήφανους όσους τον ακολουθούν.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Τίτορμος ο Αιτωλός, το έμβλημα του Παναιτωλικού

Τίτορμος Αιτωλός, ούτος άλλος Ηρακλής
Τίτορμος Αιτωλός, ούτος άλλος Ηρακλής

Στο 40ο άρθρο του καταστατικού με το οποίο ιδρύθηκε ο Παναιτωλικός αναφέρεται: «Η σφραγίς του συλλόγου φέρει εν τη στεφάνη του τον τίτλο του συλλόγου και εν τω μέσω το έτος της ιδρύσεώς του και ήρωα αιτωλόν». Πότε αποφασίσθηκε ο Τίτορμος ως έμβλημα; Παραμένει άγνωστο. Στην παρούσα έρευνα τον συναντάμε πρώτη φορά σε δελτίο μέλους το 1931. Ποιος ήταν ο Τίτορμος; Αυτό είναι γνωστό. 

Στην Ολυμπία τον 6ο π.Χ. αιώνα κι ενώ ο Μίλων ο Κροτωνιάτης στεφανωνόταν για 5η φορά ολυμπιονίκης στην πάλη, άκουσε φιλάθλους να φωνάζουν: «Αν ήταν εδώ ο Τίτορμος, δεν θα ήσουν νικητής». Ο Μίλων, σπουδαίος αθλητής, μεταξύ 540 – 516 π.Χ. κέρδισε 6 Πύθεια, 9 Νέμεα, 10 Ίσθμια και 6 Ολυμπιάδες στην πάλη και δίκαια θεωρούνταν ο δυνατότερος άνθρωπος της εποχής του. Σεμνός άνθρωπος ο ίδιος, δεν άντεξε την αμφισβήτηση, ρώτησε, έμαθε, πέρασε τον Πατραϊκό και συνάντησε τον Τίτορμο στις όχθες του Εύηνου ποταμού. Ο Τίτορμος ήταν βουκόλος, δηλαδή βοσκός άγριων ταύρων, φιλόξενος, πράος και ευγενής.

Ο Μίλων, λοιπόν, τον έπεισε να αποδείξει τη δύναμή του. Ο Τίτορμος πήδηξε στην κοίτη του Εύηνου και αφού μετακίνησε έναν τεράστιο βράχο, τον έφερε στα γόνατά του, τον σήκωσε ψηλά και τον πέταξε «8 οργιές μακριά». Στη συνέχεια προσπάθησε να κάνει το ίδιο και ο Μίλων , αλλά μάταια. Αποκαμωμένος, χαμήλωσε το βλέμμα και με σεβασμό ασπάστηκε τον Τίτορμο.

Λέγεται ότι ο Τίτορμος, μετά από προτροπή φίλων και θαυμαστών του προέβη και σε δεύτερη επίδειξη δύναμης παρουσία του Μίλωνα. Έπιασε δύο άγριους τάυρους από τα κέρατα, έναν με το κάθε χέρι και τους καθήλωσε. Ακόμη, λέγεται ότι η φιλοξενία του Τίτορμου ολοκληρώθηκε με πλούσιο φαγοπότι που πρόσφερε τόσο στον Μίλωνα και τη συνοδεία του, όσο και σε φίλους και θαυμαστές, σφάζοντας ταύρους από το κοπάδι του.

Έκτοτε η φήμη του Τίτορμου διαδόθηκε σε όλο τον ελλαδικό χώρο και όχι μόνο, έγινε θρύλος και λαϊκός ήρωας στον τόπο του, την Αιτωλία και έμεινε πλέον γνωστός ως «Τίτορμος Αιτωλός, ούτος άλλος Ηρακλής»

πηγη : ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΠΕΡΙΚΛΗ ΧΑΤΖΗ (το κείμενο έχει δημοσιευθεί στη σελίδα του συλλόγου)

Φιλεκπαιδευτικό Έργο

Η σελίδα του ερασιτέχνη συγκεντρώνει υλικό ιστορικής σημασίας για την περιοχή, αλλά πιο σημαντικό είναι ότι δείχνει τις αρχές που πρεσβεύει ο Παναιτωλικός Γ.Φ.Σ.. Οι δραστηριότητες του συλλόγου δε σταματούν μόνο τους αθλητικούς χώρους, ιδρύονται νυχτερινές σχολές για εργαζόμενα παιδιά, συγκεντρώνονται χρήματα για την ενίσχυση οικογενειών, στρατιωτών και άπορων, ενώ λειτουργούν μέχρι και τμήματα εκμάθησης της γαλλικής γλώσσας.

Ένα μικρό δείγμα της προσφοράς του Παναιτωλικού ΓΦΣ στην περιοχή μας, είναι δημοσιευμένο στη σελίδα του ερασιτέχνη, Ιστορικό Παναιτωλικού Γ.Φ.Σ., το οποίο προτρέπουμε κάθε Αγρινιώτη και μη να διαβάσει. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από μαρτυρίες παιδιών που ήταν μέλη της οικογένειας του Παναιτωλικού:

8. Μαρτυρίες Μαθητών

Όλοι οι απόφοιτοι, όσους κι αν γνώρισα, είναι πρόθυμοι να σου μιλήσουν για τις Νυκτερινές Σχολές. Είναι όλοι περήφανοι και ευγνωμονούν τον Παναιτωλικό και τους δασκάλους τους, ενώ έχουν διάθεση να διηγηθούν ιστορίες ή ευτράπελα, που συνέβησαν όταν ήταν μαθητές.
Ας ακούσουμε, όμως, τους ίδιους να τα λένε

1η Μαρτυρία
Με λένε Παναγιώτη Χαντζή. Γεννήθηκα στο Αγρίνιο το 1954 και μεγάλωσα στη γειτονιά ανατολικά του Πάρκου, κοντά στο γήπεδο.
Το 1965, τελειώνοντας την Ε’ Δημοτικού, ορφανός από πατέρα πήρα το δρόμο του μεροκάματου, πήγα να μάθω τέχνη, να γίνω σιδηρουργός. Ευτυχώς για μένα, υπήρχαν οι Νυκτερινές Σχολές του Παναιτωλικού, έτσι γράφτηκα και με δάσκαλο τον Ζαφαράνα τελείωσα το Δημοτικό σχολείο.
Το 1972 η εσωτερική μετανάστευση μας έφερε στην Αθήνα, όπυ γίνομαι πλακάς. Ένα πρόβλημα επαγγελματικής δερματοπάθειας με αναγκάζει να αλλάξω επάγγελμα και στη συνέχεια γίνομαι εργάτης στον ΟΤΕ.
Αργότερα γράφομαι σε Νυκτερινό Ιδιωτικό Γυμνάσιο, παίρνω το απολυτήριο λυκείου και το 1992 γίνομαι οικονομικός υπάλληλος του ΟΤΕ με μετάταξη. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, τώρα, την αξία των Ν.Σ. του Παναιτωλικού. Πολλά ερωτήματα περνούν απ’ το μυαλό μου όπως τι δουλειά θα έκανα, τι θα είχα καταφέρει, αν σε εκείνη τη μικρή ηλικία, είχα σταματήσει το σχολείο.
Η προσφορά του Παναιτωλικού μας στην κοινωνία της πόλης μας είναι τεράστια. Εγώ προσωπικά ανταποδίδω, όσο μπορώ, την προσφορά αυτή. Αν και κάτοικος Αθηνών, αγοράζω εισιτήριο διαρκείας και παρακολουθώ όσους αγώνες του μπορώ εντός ή εκτός έδρας. Ακόμη, είμαι περήφανος που τα παιδιά μου, δεν είναι Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός, αλλά Παναιτωλικός. Για μένα δεν μετράνε τα πρωταθλήματα στην ιστορία του κάθε συλλόγου, αλλά η προσφορά του στην κοινωνία.

2η Μαρτυρία
Με λένε Γιώργο Χαλβαντζή. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Αγρίνιο, απέναντι από τα αγάλματα των Παπαστραταίων. Από την Ε’ Δημοτικού πήγα στη Νυκτερινή σχολή του Παναιτωλικού. Είχα δασκάλους πρώτα τον Στριμμένο και στην ΣΤ’ τον Ζαφαράνα. Εκεί τελείωσα το Δημοτικό Σχολείο. Από 10 χρονών πήγα στην ταβέρνα του πατέρα μου και στη συνέχεια έγινα ταβερνιάρης.
Οι Ν.Σ. μου έδωσαν το απολυτήριο Δημοτικού, πολλούς φίλους, ενώ για μένα ήταν και Λαϊκό Πανεπιστήμιο. Ήμασταν πολλά παιδιά, μερικοί μαντραχαλάδες και μόνο δύο δάσκαλοι. Στο σπίτι δεν διαβάζαμε, αφού όλοι εργαζόμασταν, ό,τι μαθαίναμε στο σχολείο. Οι μαθητές έρχονταν στο σχολείο με τα ρούχα της δουλειάς κι ένα τετράδιο στην κωλότσεπη. Χαρά στην υπομονή των δασκάλων, αυτά τα λέω τώρα που μεγάλωσα και καταλαβαίνω περισσότερα.
Ένα βράδυ στην ΣΤ’ ο Ζαφαράνας έγραψε ένα πρόβλημα αριθμητικής στον πίνακα και είπε: «Όποιος το λύσει, να φέρνει το τετράδιό του, να το βλέπω και θα φεύγει». Η ώρα περνούσε, αλλά κανένας δεν σηκωνόταν, ο ένας κοίταγε τον άλλο, ενώ το πρόβλημα ήταν άλυτο. Ο Ζαφαράνας έκανε βόλτες με τα χοντρά δάχτυλα στις μασχάλες του γιλέκου του. Κάποια στιγμή, ένα συμμαθητής μας σηκώνεται και του λέει: «Κύριε, να βγούμε διάλειμμα, να πάμε στην τουαλέτα;». «Άντε βγείτε 5 λεπτά» είπε κι άναψε τσιγάρο.
Με το που βγήκαμε έξω οι περισσότεροι άρχισαν να τρέχουν στους γύρω δρόμους και να εξαφανίζονται. Μείναμε καμμιά δεκαριά, οι πιο μικροί, μας κυρίεψε ο φόβος, τι θα γίνει μόλις μπούμε με το πρόβλημα στον πίνακα; Ένας συμμαθητής μας, που ήταν ηλεκτρολόγος τότε, έγινε ο αρχηγός μας. Πήγε μέσα στην τάξη, ανέβηκε σ’ένα θρανίο, μας είπε να κλείσουμε το φως, ενώ με το φακό του βλέποντας έβγαλε τη λάμπα και βάζοντας ανάμεσα μια πεντάρα την ξαναβίδωσε.
Ο Ζαφαράνας βγήκε απ’ το γραφείο του, ενώ εμείς τον ακολουθούσαμε, μπήκε στην αίθουσα, γύρισε το διακόπτη και μπαμ η λάμπα έσκασε. Αιφνιδιάστηκε και μέσα στο σκοτάδι είπε: «Φύγετε, το μάθημα τελείωσε, αλλά θα τα πούμε αύριο».
Εμείς φύγαμε εκείνο το βράδυ ευχαριστημένοι, την άλλη μέρα δεν πήγαμε σχολείο. Αφήσαμε να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα οι μεγαλύτεροι που την κοπάνησαν.
Να ‘σαι καλά! Δεν ξέρεις τι μου θύμισες σήμερα…

3η Μαρτυρία
Με λένε Θύμιο Γιωτόπουλο και γεννήθηκα στο Αγρίνιο το 1964, τέρμα Σιαδήμα, δηλαδή γνήσιος αγιοχριστοφορίτης. Εκεί μεγάλωσα, εκεί έφτιαξα και το δικό μου σπίτι, μετά.
Είχαμε μεγάλη φτώχεια τότε, πολύτεκνη οικογένεια σ’ένα μικρό σπίτι. Ήταν – δεν ήταν 50 τετραγωνικά, ζούσαμε με τα ψέματα. Έτσι εγώ κι ο αδερφός μου, από πολύ μικρά πήγαμε να μάθουμε τέχνη στην οικοδομή, να γίνουμε καλουπατζήδες και να τσοντάρουμε στην οικογένεια.
Μετά από μερικά χρόνια, ήρθε ένα άλλο μικρό παιδί να μάθει τη δουλειά. Εκείνος πήγαινε στη Ν.Σ., ήταν πιο έξυπνος από ‘μένα. Έτσι την άλλη χρονιά γράφτηκα κι εγώ στη Δ’ δημοτικού κοτζάμ άνδρας. Είχα δάσκαλο τον Στριμμένο, καλός δάσκαλος, αλλά και πολύ καλός άνθρωπος. Το απολυτήριο δεν το πήρα ποτέ, όμως χρωστάω τόσα πολλά στον Παναιτωλικό.
Γνώρισα φίλους καλούς και στη Ν.Σ. και στο γήπεδο και μετά στην Αθήνα, παρακολουθώντας τον Παναιτωλικό μας. Γνωρίστηκα κι έκανα παρέα με καλά παιδιά και ποδοσφαιριστές που με βοήθησαν να γίνω καλύτερος άνθρωπος και σωστός οικογενειάρχης, τώρα πια είμαι και παππούς.
Με κάποιους γίναμε κουμπάροι, βρισκόμαστε λιγότερο τώρα, αλλά αγαπιόμαστε και ξέρω ότι μ’ εκτιμούν και τους εκτιμώ.
Θα έλεγα ότι οι Ν.Σ. και ο Παναιτωλικός εμένα μου ‘δωσαν περισσότερα, απ’ότι εγώ στο διάβασμα ή στο γήπεδο.

4η Μαρτυρία
Με λένε Θανάση Χαντζή, γεννήθηκα στο Αγρίνιο το 1947 και μεγάλωσα στην Κάτω Αμυγδαλούλα, γειτονιά ανατολικά του πάρκου. Ο πατέρας μου τσαγκάρης, με πέντε παιδιά, όσο και να δούλευε, δεν μπορούσε να τα φέρει «βόλτα». Η φτώχεια ήταν μεγάλη, χρήματα δεν υπήρχαν αγοράζαμε 5 οκάδες ψωμί την ημέρα για να χορτάσουμε και αυτά βερεσέ, με το βιβλιάριο.
Μόλις τελείωσα την Δ΄ Δημοτικού, κοτζάμ παιδί 10 χρονών και πρωτότοκος πήγα να μάθω τέχνη, να γίνω σιδηρουργός και να ενισχύσω το οικογενειακό εισόδημα.
Ευτυχώς, υπήρχε η Νυχτερινή Σχολή του Παναιτωλικού, όπου γράφτηκα. Στην Ε΄ τάξη είχα δάσκαλο τον Βαγγέλη Στριμμένο, που στους 50 μαθητές είχε και μικρότερων τάξεων. Στην Στ΄ τάξη είχα δάσκαλο τον Πάνο Ζαφαράνα και ήμουνα ίσως ο μικρότερος, αφού τ’ άλλα παιδιά ήταν μέχρι 15-16 χρονών.
Τα χρόνια δύσκολα, οι μαθητές ζωηροί, αδιάβαστοι, έρχονταν στο Σχολείο κατευθείαν από τη δουλειά, με ρούχα λερωμένα και κουρασμένοι. Οι «καλύτεροι» μαθητές είχαν ένα τετράδιο στην κολότσεπη και όλοι από έναν φακό για την επιστροφή, να βρούμε το σπίτι μας μεσ’ στα σκοτάδια και η καρδιά μας να κτυπάει από το φόβο.
Το έργο των δασκάλων δεν ήταν εύκολο, γι’ αυτό ήταν σκληροί. Θυμάμαι στην ΣΤ΄ τάξη ο Ζαφαράνας μας έβαλε να μάθουμε το ΠΙΣΤΕΥΩ. Την άλλη μέρα μας εξέτασε, το είπαν 15 από τους 50 μαθητές. Όσοι δεν το ξέραμε φάγαμε από 2 ξυλιές με το χάρακα.
Αύριο θα φάτε από 4 ξυλιές, όσοι δεν το ξέρουν, μας είπε. Θέλεις ο φόβος, πάντως το «πιστεύω» το είπαν λιγότεροι, έτσι φάγαμε από 4 ξυλιές. Όσοι δεν το ξέρουν αύριο θα φάνε από 8 «χαρακιές» είπε ο Ζαφαράνας. Την άλλη μέρα ήμασταν οι μισοί και το είπαν ελάχιστοι, έτσι φάγαμε από 8 χαρακιές, από 4 σε κάθε χέρι. Η απειλή συνεχίσθηκε:
Όσοι δεν το πουν αύριο θα φάνε από 16 χαρακιές και σας προειδοποιώ να μη λείψει κανείς, να το πείτε και στους άλλους δεν γλιτώνει κανείς!
Τελικά είχε δίκιο, δεν γλίτωσε σχεδόν κανείς, ο φόβος βλέπεις .
Έτσι φάγαμε από 8 ξυλιές, με τον χάρακα σε κάθε χέρι, επί μια βδομάδα πονούσαν τα χέρια μας. Τώρα όταν βρίσκομαι σε βαφτίσια τα χαϊδεύω. Ας είναι, συνήθως θυμόμαστε τα ευτράπελα και τα καλά. Πώς να ξεχάσουμε τα δώρα, μπλούζες και παπούτσια που μας έδιναν. Την δωρεάν είσοδο στο γήπεδο, με τις ταυτότητες, που μας έδινε ο Παναιτωλικός να παρακολουθήσουμε ποδόσφαιρο, το καμάρι μας. Πήραμε Απολυτήριο χάρη στον Παναιτωλικό και τον ευχαριστούμε.
Η προσφορά αυτή είναι ανεκτίμητη, σε μας τ’ Αγρινιωτάκια γι’ αυτό και τον αγαπάμε τόσο πολύ.
Α΄ και κάτι άλλο, πολλά νέα παιδιά δεν τα ξέρουν αυτά, τώρα που γιορτάζουμε τα 80 χρόνια του Παναιτωλικού να τους τα πείτε, για να καταλάβουν τι είναι για μας ο Παναιτωλικός.

5η Μαρτυρία
Λέγομαι Στράτος Στριμμένος, γεννήθηκα το 1935 στο Αγρίνιο. Εγώ το Δημοτικό σχολείο το έβγαλα στη Ν.Σ. του Παναιτωλικού μας. Πήγα το 1947, γιατί ο πατέρας μου, φτωχός κι εποχιακός εργάτης, μ’έστειλε να μάθω τέχνη, για να ζήσω καλύτερα απ’ αυτόν, όπως μου έλεγε.
Αν θυμάμαι καλά ήμασταν περίπου 250-300 παιδιά, τι παιδιά, ήταν και μεγάλοι άνδρες. Θα ήταν κούτσουρα, σκεφτόμασταν οι μικρότεροι και έμεναν στην ίδια τάξη. Πέντε χρόνια στο Ν.Σ. του Παναιτωλικού, πέντε χρόνια έβλεπαν τσάμπα μπάλα γιατί ο Καραθανάσης μας είχε πει: «Όποιος μαθητής είναι τακτικός στα μαθήματά του, θα μπαίνει δωρεάν στο γήπεδο». Κανένας μας δεν έλειπε, πότε να ‘ρθει η Κυριακή, λέγαμε και περνούσαν τα δύσκολα χρόνια.
Θυμάμαι, επίσης, ότι πολλές φορές, μόλις σχολάγαμε αρχίζαμε το φαγητό. Μας μαγείρευαν, ήταν τα συσσίτια των φτωχών παιδιών του Παναιτωλικού, λέγανε. Πολλά παιδιά πέρνανε το φαγητό στο σπίτι τους. Ήταν εμφύλιος πόλεμος, πω – πω εποχή! Ευτυχώς για μας ήταν ο Παναιτωλικός.
Αναρωτιέμαι στα 55 μου, σε ρωτάω κυρ – Αριστείδη, θα διάβαζα εγώ εφημερίδα σήμερα; Όχι πες μου, θα διάβαζα, αν δεν ήταν ο Παναιτωλικός μας; Ας είναι σχωρεμένοι εκείνοι που τον έφτιαξαν. Αλλά και αυτοί που τον διοίκησαν τα μάτια τους τα είχαν πρώτα σε μας και μετά σε σας τους παίκτες.
Το 1951 διέκοψα το σχολείο, στην Ε’ τάξη, γιατί, δεν θυμάμαι. Θυμάμαι, όμως, ότι άνδρας πια, με οικογένεια, μόλις πήγα να βγάλω δίπλωμα αυτοκινήτου, μου ζήτησαν αποδεικτικό 6ης τάξης Δημοτικού σχολείου. Έκατσα στο θρανίο δίπλα σ’ έναν μικρόσωμο μαθητή που με κοίταγε φοβισμένα και μ’ απορία. «Δεν ήταν κούτσουρα, λοιπόν, οι μπαμπάδες που το 1947 ήταν συμμαθητές μου…» όπως τους θεωρούσα. Τότε κατάλαβα τη μεγάλη προσφορά του Παναιτωλικού μας. Εγώ τους ευγνωμονώ.
Οι δάσκαλοί μας, ο Παπαχρήστος, ο Γιαννούτσος και ο Ζαφαράνας, Παναγία μου! Ήταν πολύ άγριος, αλλά στο γήπεδο, μόλις μας έβλεπε, φώναζε: «Εμπρός, μέσα!». Μαζί με τους μικρούς συμμαθητές μου, πήρα κι εγώ στα 35 χρόνια την απόδειξη ότι ξέρω γράμματα και τα έμαθα στη Ν.Σ. του Παναιτωλικού μας. Το λέω με καμάρι. Ας είναι Μακάριοι. (Από το βιβλίο του Αριστείδη Μπαρχαμπά)

6η Μαρτυρία
Ονομάζομαι Σπύρος Ρούτσης του Δημητρίου. Κατάγομαι από αγροτική και πολύτεκνη οικογένεια. Γεννήθηκα στο Αγρίνιο το 1948. Το 1955 πήγα σχολείο, όμως οι οικονομικές ανάγκες δεν επέτρεπαν να συνεχίσω. Οι δυνάμεις του πατέρα μου δεν άντεχαν στο μεγάλο οικονομικό βάρος. Άφησα το ημερήσιο δημοτικό στην Δ’ τάξη κι έτρεξα στο μεροκάματο, για τέχνη, με την ελπίδα να προσφέρω κι εγώ στην φτωχή οικογένειά μου. Δεν άφησα όμως τα γράμματα. Γράφτηκα στην Ν.Σ. του ένδοξου Παναιτωλικού, όπου τελείωσα το δημοτικό, παίρνοντας το απολυτήριό μου, ώστε σήμερα να μπορώ να διαβάζω και την υπογραφή μου να βάζω. Οι εντυπώσεις μου πως μπορεί να είναι καλές γι’αυτήν την εποχή; Όταν, παιδί 12-13 χρονών, αντί να πηγαίνω σχολείο και στα παιγνίδια να τρέχω, έτρεχα στο μεροκάματο και το βράδυ Σχολειό Νυκτερινό;
Ευτυχώς που ήταν ο Παναιτωλικός μας και μπορώ σήμερα στην ερώτηση: “Τι γράμματα γνωρίζεις;”, “Απόφοιτος Δημοτικού” ν’ απαντάω με καμάρι. Ευτυχώς που ήταν ο Παναιτωλικός, γιατί η πολιτεία; Ασ’ τα, δε νοιάζεται για τη φτωχολογιά. Πως μπορώ να ξεχάσω τον ένδοξο Παναιτωλικό μας, που πλήρωνε όλα τα έξοδα τν φτωχών παιδιών για να μορφωθούν; Μήπως και στην ομάδα φτωχόπαιδα δεν έπαιζαν; Επίσης, δεν ξεχνιέται η συμπεριφορά του δασκάλου Ζαφαράνα. Εκείνη η βίτσα, που μας έδερνε, δεν έσπαγε με τίποτα. Ευτυχώς τρίβαμε τα χέρια μας με τσουκνίδες.
Όμως θα ήθελα να επισημάνω κάτι θλιβερό. Γιατί ο Σύλλογος κατάργησε τη Ν.Σ.; Δεν υπάρχουν σήμερα άπορα, εργαζόμενα παιδιά; Γιατί αυτή η πολιτεία δεν κοιτά λίγο χαμηλά, να δει ότι φτωχόπαιδα υπάρχουν, δυστυχώς, και μάλιστα πληθαίνουν και γιατί μωρέ δε φτιάχνει από Δημοτικό μέχρι Πανεπιστήμιο, για άπορα εργαζόμενα παιδιά, που τόσα πολλά προσφέρουν από τα μικράτα τους στην κοινωνία; Γιατί, γαμώτο και είναι κάργα ελληνόπουλα! (Από το βιβλίο του Αριστείδη Μπαρχαμπά)
Σημ: Ο Σπύρος έφυγε νωρίς. Ας είναι αιώνια η μνήμη σου, φίλε μου.

Ούι

πηγή: agriniopress.gr
πηγή: agriniopress.gr

Για αυτό είμαστε Παναιτωλικοί

3 1 ψήφος
Βαθμολογήστε το Άρθρο
Εγγραφή
Ειδοποίηση για
0 Σχόλια
Ενσωματωμένες παραθέσεις
Δείτε όλα τα σχόλια